گرد غم، روی قبرش نشسته
غربتش، قلب سنگ و شکسته
می‌دونه، که دست آقا بازه
اونی که، در صحنش رو بسته

ای واویلا
بوی غم داره اینجا
ولی از غربت آخر در میاد، با دست مولا

توو رویا، شبا توی ایوونیم
شب تا صبح، توی حرم می مونیم
انشالله با مهر تربت توو صحن، نماز صبح می خونیم

روضه خون جگر پاره پاره
گریه ...