کوه غمی بی حساب، روی سر افتاده بود
خانه ی وحی خدا، در شرر افتاده بود

دومی بی حیا، لگد به در می زد و
مرغ زمین خورده بی، بال و پر افتاده بود

به سینه ی همسرم، رفت فرو میخ در
فاطمه در موج خون، غوطه ور افتاده بود

بس که در خانه را، فشار داده، شکست
امید من، یار من، زیر در افتاده بود

با که بگویم همه، از...