کودک گهواره بود و پیر عشق
کام او سیراب بود از شیر عشق

دست و پایی میزند اندر قُماط
روحش افتاده به طوق انبساط

با زبان گریه این شیرین زبان
شهد می ریزد بر این نطق و بیان

ای پدر ای صاحب حسن و جمال
نوبت من شد در این دارالوصال

پیله ی قنداقه ام را باز کن
عشق بازی با مرا آغاز کن

ای وجودت شمع هستی ای...