کاش من را بیقرار تاب گیسویی کنی
سرنوشتم را اسیر طاق ابرویی کنی

اشک را از دست دادن، سوی چشمم را گرفت
این دل تاریک، بیتاب است سوسویی کنی

با همین حال خراب از خانه ام بیرون زدم
کی می آیی از منِ دلتنگ، دلجویی کنی

پشت در ماندم، منِ درمانده را، راهم بده
روسیاهی آمده ... خوبست خوشرویی کنی

گرچه من از بدت...