چو زد قساوت شب، تازيانه بر خورشيد
كشيد چادرى از خون به روى سر، خورشيد

نه هر سپيده كه در هر غروب، مثل شفق
ميان بستر خون خفت تا كمر، خورشيد

چنان كبود به نيزار ناله، خانه گرفت
كه درنيامد از آن كوچه تا سحر، خورشيد

به خون نشست دل تنگ آفتاب آن روز
گرفت مثل دل ماه، شعله در خورشيد

فلك ز غصه گريبان دَرَد...