چه زهری، چه دردی ،به جانش فتاده
که چهره به خاک غریبی نهاده
امان از غریبی ، امان از غریبی

صدای غریبی او تا فلک رفت
توان از تمامی جن وملک رفت
امان از غریبی ، امان از غریبی

دلش پاره پاره بسان عمو شد
زنی کینه جو قاتل جان او شد
امان از غریبی ، امان از غریبی

گهی در سرش یادی از مادر افتاد
...