چه روزگارِ خوشی داشت در مدینه علی
که دلخوشیِ جهان بود بینِ خانه ی او
تمامِ شهر به حسرت نشسته بود آری
برای زندگیِ گرم و عاشقانه ی او

زمین نداشت به خوشبختیِ علی مردی
کسی که هستیِ عالم در اختیارش بود
بهشت گوشه ای از خانه اش اقامت داشت
شهی که فاطمه بانوی خانه دارش بود

سخن چگونه بگویم به وصفِ آن خان...