وفات پدر

چهل روز است ای بابا نشستم در عزای تو
چو باران اشک می ریزم ز دیده از برای تو
چهل روز است می نالم ز مرگت ای پدر جانم
که محرومم ز دیدار گلستان وفای تو
چهل روز است عکست را تماشا می کنم هر شب
دلم چون بید می لرزد ز هجر جانفزای تو
چهل روز است خون گریم که رویت را نمی بینم
که خاک تیره گردی...