چنان شمعم که امشب کُنج این ویرانه می گریم
هنوز از غُصه ی بزمِ مِی و پیمانه می گریم

دل اهل حرم می سوزد از اشک شرر بارم
پدر جان، در فراقت آنقدر طفلانه می گریم

عجب آرامشی در خانه ی ما بود، یادت هست؟
چنان طفلی که گُم کردست راهِ خانه، می گریم

به روی شانه ات سر می نهادم وقت خوابیدن
ولی امشب ببین از درد...