چنان از غم دوری افسرده بودم
که از داغِ تو سخت پژمرده بودم

سپر گر نمیکرد عمه خودش را
همان عصر روز دهم مُرده بودم

فقط خون دل بود و اشک دو دیده
غذایی اگر هم که من خورده بودم

گرسنه نخفتم شبی در اسارت
که هر شب پدرجان، کتک خورده بودم

حسابش ز دستم برون گشته دیگر
که من اینقدَر زخم نشمرده بودم

حلال...