پنجره فولاد تو، پنجره ی قلب من
خاک دَرت می برد، غبار جان را زِ تن

باب جواد، باب عشق، باب مناجاتی است
ضریح زیبای تو، مأمنِ هر مرد و زن

صحن گوهرشاد تو، قبله گهی دلرباست
شوکت این بارگاه، طعنه زند بر چمن

دور فلک آرزو، گنبد دوّارِ تو
گنبد دوّارِ تو، خاتم هر انجمن

زِ خود بُرون می‌شود...