س از تو اهل خانه چون پریشانی کیسوها
نمی آیند گرد هم مگر با گریه آهو ها

شبیه غنچه ها در خود پس از تو معتکف هستند
نمی آید دگر سرها برون از روی زانوها

خوشی ها پر درآوردند و از باغ دلم رفتند
حکایت می کند اشکم از این کوچ پرستوها

نه خورشیدی نه مهتابی نه اختر مانده بعد تو
که شد هفت آسمان من دگر خال...