پادشَه ها کنجِ ضریحَت مرا
از کرمَت بوی امان می دهد

مظهرِ لطفی و پناهم تویی
ای که دَمت بر همه جان می دهد

حضرتِ باران تو به جانم ببار
باغِ دلم بوی خزان می دهد

یک نظر احسانِ نگاهت مَنِ
گم شده را راه نشان می دهد

آن قدَر عشقی که تو ای ماهِ من
این حرَمت عطرِ جنان می دهد

کفترِ بامِ تو چه آرامشی
بر دل...