وَقتی که حَرف از دِل و آمال می زنیم
تا کَربلا به ثانیه ای بال می زنیم
.
پِیوَندِ شاخه های دِلِ خُشکِ خویش را
با آن دِرَختِ سَبزِ کُهَنسال می زنیم
.
ماهِ مُحرَّم آمَده، اِی جان... خوش آمَده...
اِمسال هَم به سینه، چو هَر سال می زنیم
.
عَطری که اَز سَفَر به خُراسان خَریده ایم
بَر پیرُهَن سیاه و بَر این...