وای من
نمیره یادم زهرای من
زدنش جلو چشمای من

کشتنش
جونمو گرفت جون دادنش
تو کوچه زمین افتادنش

ماتمش
بمیرم واسه عمر کمش
زخمای تن و قد خمش

خسته بود
چشمای خانومم بسته بود
بدجوری پهلوش شکسته بود

ناله داشت
اما چشماشو رو هم میذاشت
خیلی هوای دلم رو داشت

دم نزد
حرفی از زیاد...