واسطه ی فیضِ الهی بیا
نقطه ی پایانِ تباهی بیا

چند بماند رخِ تو در حجاب
خیز و نما یکسره پا در رکاب

خسته ز مهجوریِ داغ توأیم
بلبلِ سرگشته ی باغِ توأیم

این من و این جان و دلِ بیقرار
از سفرِ دور نیامد سوار

دل به سرِ کوی تو افکنده ام
از دمِ عشق تو فقط زنده ام

در پی دیدارِ تو گم می شوم
در به درِ کوچه...