هیچ ندارد یقین هر که ندارد تو را
هست یقین بی معین هر که ندارد تو را

داغِ فِراقش به دل شعله اشکش به رخ
مُهر غمش بر جبین هر که ندارد تو را

گر که نگین آوَرد خاتم جان را ولی
می فُتدَش این نگین هر که ندارد تو را

بگذرد از هجر تو هجر جگر سوز تو
روز و شبش در طنین هر که ندارد تو را

ای همه آئین من جلوه گه...