هنگام سر دادن ، سرش گرمِ مناجات است
شاهی که خونش مایه ی فخر و مباهات است

افتاد در گودال امّا رفت بالاتر
چشم همه افلاک از معراجِ او مات است

قربانِ آن حاجی که جای موی سر ، سر داد
این قتلگاه غرقِ خون بر او چو میقات است

خون جامه ی احرام شد ، به به چه احرامی
شد آیه نازل اِرجعی وقتِ ملاقات است

...