هم مهربانی و کرَم شد همنشینش
هم اشک و آهِ دم به دم شد همنشینش

زينب(س) همان کوهی ست که جای برادر
یک آهِ خیلی محترم شد همنشینش

دور از حسین ِ(ع) تشنه لب؛جایِ برادر
هم مونسَش شد گریه! هم شد همنشینش

در روضه های علقمه هر لحظه داغِ
افتادن ِ صاحب-علم شد همنشینش

با چشم هایش روزِ خوش هرگز ندید و
آرامش و...