هر چراغی که به یاد غم تو روشن بود
خانه ی امن دلِ خانه خراب من بود

ما که باشیم که بر خون خدا گریه کنیم
گریه ی ما به عزاداری خود رفتن بود

گر چه خود گفته ام از کوه مصیبت هایت
فهم من از تو فقط قدر سر سوزن بود

بر سر نی شدی و خاک شهادت می داد
این غریبانه ترین شکل وداع از تن بود

آه ای آینه حرف تو خریدا...