هر زمان صاحب زمان، دست دعایش شد بلند
بخت ما بیچارگانِ بینوایش شد بلند

شد سحر، بارِ گناهانِ عزاداران سبک
در قنوتش تا نوای ربنایش شد بلند

پیرمردِ مجلس ما تا که اسمش را شنید
با تنِ رنجور خود فوراً به پایش شد بلند

بندگی و زندگی ام رونق و برکت گرفت
از دهانم تا که نام دلربایش شد بلند

هیئت ما زیر و...