هر زمان سیّد سجّاد فغان سر می کرد
رخنه در عالم ایجاد سراسر می کرد

یاد می کرد چو ازلعلِ لبِ خشک حسین
مژه می زد به هم و روی زمین تر می کرد

می شدی خم چو کمان قامتش از بار الم
یاد چون از قد سرو علی اکبر می کرد

دست می زد به سر و ناله زدل هرگه او
یاد از بازوی عبّاس دلاور می کرد

به فلک چهره...