هر جا که احمد چهرۀ خود را نشان می داد
ذاتِ اَحد خود را نشان این و آن می داد

بر آسمان تیره دائم نور می بخشید
مهتاب را در زیر زلفش آشیان می داد

در خانه ی «بنت وهب» تا صبح جبرائیل
غرق شعف گهواره ی او را تکان می داد

خورشید بود آئینه ای که در شب میلاد
رخساره ی او را نشان قدسیان می داد

زلفش نسیم باغ ...