هر آن چه بيشترش خون ز تن به در مي شد
گلِ بهشت جمالش شكفته تر مي شد

به پيش آن اثري كش به سينه بود ز عشق
خدنگ و نيزه و شمشير، بي اثر مي شد

سرم فداي قدوم شهيد زنده دلي
كه از نگون شدن از زين، ز عرش بر مي شد

ز كشته پشته همي ساخت بر فراز زمين
ز هر طرف كه هُژبرانه حمله ور مي شد

چنان صلابت م...