نگاه غرق غمت روضه های دلگیری است
غروب کودکی ات، غصه ی سر پیری است

کتیبه ی دل ما، داغدار ماتم توست
نوشته اش، غم ذی الحجه تا مُحرّم توست

مدینه ای و به کرببلا گریز زدی
سری به خاطره ی نیزه های تیز زدی

اگرچه دور تو هم عده ای بلاخیزند
کنار بستر تو آب را نمی ریزند

کمی شلوغ شد و شور و شین را کشتند
غروب...