نمی ارزد جهان، قدر پشیزی
نبستم دل در این عالم به چیزی
رضا جان ای که سلطانی، عزیزی
نشستم تا گناهم را بریزی

گدای دوره گردم، در زدم باز
به شوق تو به مشهد سر زدم باز

ببین روی ضریحت، چنگ ها را
ببر از آهنِ دل، زنگ ها را
بخر بی دست و پاها، لنگ ها را
بغل کن زودتر، دلتنگ ها را

نخورده ثروت دنیا به دردم
خود...