نشسته ام به رواقی به گوشه ی حرمش
رها رهای رها زیر ابشار غمش

یقین به چشمه تسنیم دوست متصل است
که نور می چکد از روزن سپیده دمش

چه سال ها که هم آوای نوبتی خوانان
رسیده است به گوشم طنین زیر و بمش

به کاظمین و به مشهد سلام و عرض ادب
به حس و حال غریبانه ی شبیه همش

دم مسیح خراسان به لطف حق گرم است
برایت...