نشد عالم دگر روشن به صبح نور لبخندش
چه شد که دیدن تابوت مرگش کرد خرسندش

مُقدّر کرد در کوچه زمین افتادن خود را
چه نسبت خاک را با نور، او داده است پیوندش

به رتبت تربت چادر نمازش سرمه ی حورا
عجب خاکی که شد، شهر نجف هم آرزومندش

جواب هم کلام وحی آیا ضربه ی سیلی است
زبانی که فقط مدح علی بوده ...