می زند باز قلم دست عزا بر سر خویش
می فشارد غم تو قلب مرا در بر خویش

غیرت و صبر و سکوت از پدر آموخته ای
برده ای ارث نجابت همه از مادر خویش

خار صبری که به چشم پدرت بود حسن !
در تب حادثه دیدی تو به چشم تر خویش

استخوانی که علی داشت ز دوران به گلو
داشتی ای پسر فاطمه در حنجر خویش

ای که سائل ز درت دست ...