می توان دید ز چشمان ترش..
چقدَر درد گرفته جگرش

خبر رفتن خود را آورد..
با عبایی که کشیده به سرش

صورتش خاکی خاکی شده بود
بس که افتاد میان گذرش

وسط حجره به خود میپچید
غرق تب بود تن محتضرش

تشنه لب بود و میفتاد مدام
عکس گودال میان نظرش

او مگر گل پسر فاطمه نیست؟
پس چرا نیست کسی دوروبر...