می بینمش بالای نِی ، جانِ جهانم می رود
سیلاب غم در غربتش از دیدگانم می رود
با دیدن سرها به نِی ،تاب و توانم می رود
((ای ساربان آهسته ران ،کارام جانم می رود
وان دل که با خودداشتم بادل ستانم می رود))

---

مانده به صحراپیکرش،اماسرش شد دور از او
می تابد از بالای نی ، بر آسمانها نور از او
افتاده در جان ...