میون حجره
چند شب و روزه
جگرش از زهر
داره میسوزه

روی، لبش، ذکره مدامش اَمَّن یُجیبه
تو سامرا، امامه اما خیلی غریبه
امون از این روزگار

یه عمره قلبش از اسارت خونه
دنیا براش تنگ و مثه زندونه
میکِشه درد و زیره لب میخونه
( واویلا ۲ )

امون از این غربت ای وای ای وای

بند دوم:

با دله ...