می‌زند لطمه به صورت مادر از داغ پسر
می‌کند در گوشه‌ی گودال هم شیون پدر

از فشار نیزه دیدم سینه‌اش درهم شکست
زنده شد درپیش چشمم ماجرای میخِ در

شمر بر جای بلندی پای خود بگذاشتی
از روی سینه بیا پایین حیا کن خیره‌سر

بر نمی‌خیزی تو از جسمش بیاو لااقل
آن محاسن را رها کن یاکمی آرام تر

بی حیا...