خروج از شام
---------------
میروم از شام گرچه سوی دشت نینوا
بر دلم مانده است حسرت بر لبم دارم نوا

بر دلم داغ سه ساله مانده با صد شورو شین
گاه می گویم رقیه گاه میگویم حسین

گاه یاد تشت زر با اشگ و لابه میکنم
گاه یاد دختری کنج خرابه میکنم

یادم آید تشت زر را و سری اندر میان
یادم آید آن لبان خشک و چو...