مو بِچه مِشَد با صِفایوم
شیرین زبون و خوش صدایوم

همسایه ی دیوار به دیوار امام رضایوم
از بچگی نون و نمک خورده ی ای آقایوم

دستوم به پنجره فولادش دخیله
جونُم مِره بِره ی ای قوم و قبیله

انقده که مهربونه الهی به قربون مِرامش
حتی ارمنی و مسیحی و یهودی مِشن غلامش

هیچ موقع، دستومه وِل نِکَرد...