من همان زينبم که از بلنديه تل به اشک و آه
نظاره کردم حسين را بين گودي قتله گاه
من همان زينبم که از کرببلا تا وادي شام
تعنه ز کينه شنيده ام خورده ام سنگ ز روي بام
بعد ساقي خيمه ها ز ناقه ها رفته پرده ها
کشانده اند اهل بيت را بين بازار برده ها
زينبم بنت حيدرم ضياء چشمان کوثرم
سرور و سالار عالمم...