قاسم نعمتى

من روضه خوان ِ غربت ِ آقای عالمم
بی تابِ سربریدة ماهِ محرمم

با گریه هر غروب من از حال می روم
با هر فرازِ ناحیه گودال می روم

صبح وغروب ،ندبه کنان گریه می کنم
این روضه را به مادرمان هدیه می کنم

برنیزه تکیه داد و ز جایش بلند شد
دردش گرفته بود صدایش بلند شد

فرمود: زنده ام به ...