من خراب توام خدا را شکر
کلب باب توام خدا را شکر
با گدای درت چه خوش رویی
تو به من که برو نمی‌گویی
روضه تا آمدم گناهم رفت
از در خانه ات نخواهم رفت
رحمت جاری ات نجاتم داد
آبرو داری ات نجاتم داد
خاک درگاه خانه ات عشق است
سرم آشفته… شانه ات عشق است
باز همچون علی امیری کن
از زمین خورده دستگیری کن
پای داغت...