من بِضعه ی پیغمبرم
آتش گرفته پیکرم

می سوزد از سر تا به پای من
برس به داد من خدای من

وا غربتا وا غربتا


ای نور چشمانم جواد
بابایِ تو از پا فتاد

بر خاک حجره با دلی صد چاک
میسوزم و پا میکشم بر خاک

وا غربتا وا غربتا


مانند مادر بی گناه
شد خانه ی من قتلگاه

چه دیدنی شد ناله و آهم
چون مادرم مرگ از ...