من از عصیان و بلا بر تو پناه آوردم
هیچ در چنته نمانده ست که آه آوردم

چون غباری که به دامانِ نسیم افتاده
خویش را بی خبر از خویش، به راه آوردم

از پس معرکه ی نفس گریزان شدم و
رو به آغوش پر از مِهرِ اِله آوردم

در دلِ ظلمت شب چونکه دلم می لرزید
سایه ام را به درِ خانهٔ ماه آوردم

در دلِ ظلمت شب نو...