منم و هوایِ هوایِ تو که دلم گرفته برای تو
چه شود که بشنوم عاقبت من دلشکسته صدای تو
تویی آن که صاحب قلبمی تویی آن که داروی دردمی
منم آن که زندگی ام شده پر فیض لطف و عطای تو
تویی آن که گوشه ی چشم تو شده مرهم دل زار من
منم آن که می دود اشک من روی گونه ام ز برای تو
موی من سپیده زده ببین ز فراق تو شده ام...