منم عبد فرومانده به حیرانی، تو می دانی
زمین خوردم در این دنیای نفسانی، تو می دانی

سر غفلت بهای عمر خود را داده ام بر باد
هدر دادم جوانی را به ارزانی، تو می دانی

حنایم محضرت رنگی ندارد، خوار و تسلیمم
هر آنچه کرده ام مشهود و پنهانی تو می دانی

پشیمانم که در راهت ندادم جان، پشیمانم
ندارد سود دیگر ...