منم آن گناهکاری، که به سوی تو دوان است
تویی آن بزرگواری، که کریم و مهربان است

تو همیشه در فرازی، تویی آن گدا نوازی
که در اوج بی نیازی، نگران بندگان است

به شب سیاه نوری، برسان پُلِ عبوری
که دلم برای دوری، ز گناه نا توان است

تو اگر مرا برانی در دیگری نکوبم
که به غیر از آستانت، همه جا پر ...