مسیر من به سوی خانه ات افتاد در باران
ورق می زد زیارت نامه ات را باد در باران

چنان آغوش گرمت را دل هر صحن حس می کرد
که هر آیینه ای حتی صدا را منعکس می کرد

صدایی ناگهان آمد که در آن یک جهان جان بود
صدا آرام و آشفته، هماهنگ و پریشان بود

نفس ها هم نفس در سینه ها فریاد هم بودند
تمام زائران نقّاره زن ...