مرهم گذار زخم دل ما که خنده نیست
نیشی به قدر خنده ی دشمن، گزنده نیست

اشک یتیم آتشی از موج محنت است
خاموشی شرار دل او که خنده نیست

آل رسول را ز چه گویند، خارجی
حرفی چنان اهانت دشمن، زننده نیست

سنگ از چه می زنند چو خفاش های کور؟
خورشید را زدند به نیزه، پرنده نیست

پای سر بریده ،چرا جان دهد یتیم
ای...