مدینه چشم به راه شب مقّدربود
شبی که صبح طلوع مهی منّوربود

جهان زشوق حضورش بخودنمی گنجید
که بی قرارترین لحظه ی مقرربود

مدینه کردسلامش،چوجلوه اش رادید
حریم وحی پُرازنورمهرانوربود

به رنگ وبوی گل احمدی گلی واشد
که باغ عصمت وتقوا ازاو معطّربود

کسی رسیدکه مثل نیایش شب قدر
انیس وهمدم خلوت ...