مثل یک خواهش لبریز حیا امده بود
از هیاهوی فراگیر رها امده بود
با دل ساده و باران زده اش نجوا داشت
که چرا دیر به حج فقرا امده بود
رعیت سوخته از غم به پناهندگیِ
سایه ی چتر معین الضعفا امده بود
گره زد زلف دلش را به ضریح خورشید
هر چه درد است به امید دوا امده بود
او که با پای عصا سخت قدم بر می داشت
حال...