مثلِ پروانه یِ مهاجرِ تو
باز هم شد دلم مسافرِ تو

خوش به احوالِ هرکسی که شده
با دلی غمزده مجاورِ تو

غبطه خوردم به قطبِ راوندی
که شده خاکِ پایِ زائرِ تو

چه مراعاتِ بی نظیری شد
نور، آئینه، صحن و شاعرِ تو

یک درِ جنّت است در این شهر
شهرِ نور است قم، به خاطرِ تو


با تو حتی کویر، دریا شد
نامِ تو بردم...