مثل شمعى كنارِ خانه‌ى خود
همه دَم او خدا خدا مى‌كرد
گريه هايش چه گريه آور بود
تا كه عباس را صدا مى كرد

روضه خوانىِ او كنار بقيع
مى‌زد آتش همه جگرها را
روضه وقتى از علقمه مى‌خواند
چون شرر بود رهگذرها را

روضه‌هاى خرابه را مى‌خواند
تا غمِ شام روضه را مى‌بُرد
بِينِ بازار خويش را مى‌ديد
سنگ جاى رباب ...