ما زنده ایم با نفس کربلای تو
بهتر از این که نیست شدیم آشنای تو
راه تقرب است همین اشک و روضه ها
خوشبخت می شود به خدا، مبتلای تو
از خاک کربلای تو ما را سرشته اند
گفتم هزار بار منم خاک پای تو
نه یک نفر، هزار نفر دیده ام به چشم
شد عاقبت به خیر همیشه گدای تو
شرمنده ات شدیم که دل نیست قابلت
جان هدیه می کن...